Ik weet nog niet helemaal of het de juiste titel is. Alleen. Het is wel een of het thema.

De zon schijnt, we zitten nog in de lente maar het is een prachtige zomerdag. En toch voelt hij even niet zo prachtig. Ik begon de dag fijn. Wakker worden zonder mijn lieve mannetje naast mij die mij wakker maakt is gek. Het is stil. Maar ook ontstaat er ruimte om het fijn te vinden even zelf wakker te worden. Om niet meteen aan te staan en in de zorgmodus te hoeven gaan. Het duurde voor mij even voor ik hardop uit kon spreken dat ik het moederschap ook zwaar vindt. En nog doe ik het voorzichting. Dat komt omdat ik ook zo de dankbaarheid voel om moeder te kunnen en mogen zijn. Weer die kwetsbaarheid en niet vanzelfsprekendheid. En ook omdat ik niet wil falen tegenover Ravi. Alsof ik niet wil laten blijken dat het zwaar. Maar nu kom ik er achter dat het los van elkaar staat. Want dat het soms zwaar is ligt niet aan Ravi. Maar aan het alleen doen. En natuurlijk besef ik mij ook dat ook als je samen bent het ouderschap zwaar kan zijn. Het is gewoon hard werken. Maar het gaat nu even over mij. Ik vond het lastig om uit te spreken. Ik wou het allemaal gewoon aankunnen. Want ik ben toch iemand met veel geduld, energie, positiviteit en liefde. Ik kan dit toch. Maar soms voelt het zwaar, alleen en voel ik me afgezonderd op de plek waar ik woon wat ook niet meehelpt. Ik mis een gesprek met een volwassene. En ik mis de wereld om me heen. Ik ben aan het zorgen en mijn wereld is Ravi. Dat maakt mijn wereld soms klein. Ik kan geleefd worden van de eet, slaap en opruim momenten. Terwijl ik weet dat ik het goed doe en tussendoor mijn momenten creëer. Maar hier zit ik dus in bed achter mij laptop op een prachtige zomerse dag. Die even niet prachtig voelt. En terwijl ik dit type besef ik me dat ook hier iets in zit. Het is zo’n dag dat iedereen er samen op uit gaat, fijne dingen gaat doen. En zonder Ravi, zonder mijn gezin voel ik me even alleen. Het raakt mij als ik besef dat het op dit moment voor genoeg mensen ook geen prachtige zomerdag is en dat verzacht ergens misschien ook een beetje. Dat ik niet alleen ben. De ochtend begon dus fijn. Even zelf wakker worden, ik durf het uit te spreken. Ik mis hem om mij heen, maar het is ook fijn even alleen te zijn. Ik ontbijt en heb afgesproken met een vriendin in de natuur. Een wandeling en heerlijk gezwommen, wat een geluksmoment. Alles lijkt even goed en ik geniet. Ik heb nog niks gehoord van mijn kleintje, maar ik ben oké. We gaan beide naar huis en ik heb zin in de dag. Lekker naar het strand, mijn boek uitlezen, genieten van het zonnetje. Het kan allemaal. Voor ik de auto instap kom ik een bekende tegen. We kletsen even. Stil hé zonder je kindje. Het went niet. Gewoon maar lekker je dag volplannen. En ineens zit ik huilend in de auto. En ook nu rollen de tranen over mijn wangen. Het staat zo naast elkaar. Het is fijn om even tijd voor mezelf te hebben. Maar ik wou dat ik die kon nemen en dan thuis kon komen bij mijn kleintje, mijn gezin. Dan mis ik hem nu. En ga ik weer even overal doorheen. Thuis kan ik geen keuze maken hoe en wat ik ga doen. Ik wil gewoon even thuis blijven merk toch. Maar als ik thuis blijf voelt thuis zijn ook op een moment weer zo stil. Weer alleen. Ik lees wat, maar kom er niet in. Sta te aan voor een dutje. Verschoon mijn bed, wat winst is dat dat tenminste gedaan is. En zit vervolgens eindeloos achter mijn beeldscherm niks te doen. Ik voel me leeg. En dan lees ik iets wat mij raakt. “Als je single bent, is je liefdesleven allerminst voorbij. De liefde van je leven ligt niet in het verleden. Die wacht op je in de toekomst en alles wat er gebeurd is, elke relatie die je gehad, heeft je voorbereid op wat er nog staat te gebeuren.” De tranen rollen over mijn wangen en nu weer. Alles wordt aangeraakt. Ik zit nog in zoveel stukken. Terwijl het grootste mooiste stuk ook zo in dit moment is. Moeder mogen zijn van een ongelofelijk mooi mannetje. Het is zo mooi. En dan ga je uit elkaar als ouders en wordt alles anders. Er zit zoveel pijn, rouw. Ravi is bijna 1 jaar. Het afgelopen jaar is zo groots geweest. De mooie bubbel voor mijn bevalling, de strijd tijdens de bevalling en alles wat er na kwam. Het is gewoon veel. En ik heb soms nog moeite het te dragen. En dat komt er dan uit. Wat goed is, wat ik toe laat. Maar waarin ik me soms ook gewoon zo alleen voel. Het komt los als de ruimte er is, als Ravi er niet is. En dat is goed. Hierin ben ik nog aan het helen. Alleen voelt het gewoon soms zo zwaar. En dat wil ik dan ook weer niet. Want er is zoveel om blij voor te zijn. En ik ben ook gewoon een blij, positief mens. Wel een mens dat voelt. Veel voelt. En daarom voelt ook dit weer even groots. Zoals ik vanochtend zo kan voelen de geluk van het buiten zijn, de duik in het water, de vriendschap. Zo voel ik het verdriet hier nu alleen ook enorm. Ik huil, ik schrijf. En het helpt voel ik. Er ontstaat weer even ruimte. Straks doe ik mijn laptop dicht en ga ik nog even naar zee. Alleen. Grote kans dat ik daar weer knetterhard zit te genieten. Alles komt voorbij. Ik zit er nog middenin. Al ben ik ook zo goed op weg. Het zal wel precies gaan zoals het moet gaan probeer ik te denken. Al snap ik ook niet waarom de dingen dan zo liepen zoals ze liepen. Maar dat antwoord komt misschien nog. Ik probeer dus positief te blijven. Te manifesteren naar hoe ik de dingen voor me zie. En ondertussen ben ik gewoon super verdrietig over waar ik nog in zit. En is de verwerking van weer alleen zijn harstikke aan. Niet straks een gezellige bbq samen. Ik wil het mooie van het leven zien. Maar heb er soms even moeite mee. Dat is het geloof ik. Ik wil vertrouwen hebben dat het allemaal goed komt. Maar zo positief voel ik me gewoon nog even niet. En dus voel ik me gewoon weer even alleen. En doe ik wat ik kan doen. Doorvoelen, huilen, schrijven en straks de natuur in. Alleen.