Je bent er, je bent er lieve mooie Ravi. Kleine zonnestraal. Al negen maanden straal jij jouw licht op ons en de wereld om je heen. En wat schijn je mooi. Negen maanden. Negen maanden droeg ik jou in mijn buik. Negen maanden ben je nu bij ons op deze wereld. En al heb ik al zo vaak willen delen over de afgelopen maanden, misschien moest het zo zijn dat ik precies hier nu zit. Negen maanden zijn we samen en is mijn leven volledig verandert. En toch kan ik mij niet voorstellen dat jij er niet zou zijn. Maar waar moet ik beginnen. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen negen maanden. Alles staat heel helder op mijn netvlies, maar toch is het ook voorbij gevlogen. En werd ik wel een beetje geleefd. Door alles.

De periode voor de uitgerekende datum had ik geen idee. Ga ik je eerder ontmoeten of toch later. Ik vind het zwanger zijn naast ontzettend uitdagend ook zo bijzonder. Ik wil je zo graag ontmoeten. Maar ik vind jou zo dichtbij mij dragen ook zo intiem en mooi. En hoe groot het mijn droom was om mama te mogen worden van meerdere kindjes, besef ik mij ook heel goed dat dit ook mijn enige zwangerschap zou kunnen zijn. Tranen in mijn ogen. Want ik ben hier zo dankbaar en verdrietig tegelijk om.

Instinctief voel ik dan ineens dat je er aan gaat komen, dat we elkaar snel gaan ontmoeten. De weg daar heen was een behoorlijke uitdaging. Zoals mijn gynaecoloog mijn bevalling vergleek met twee marathons rennen zonder voorbereiding zo voelde het ook. Al weet ik eigenlijk niet precies hoe dat moet voelen. Het was zwaar. Alles liep anders dan gehoopt. Ik moest steeds weer schakelen en andere keuzes maken. In mijn leven heb ik niet eerder zo gestreden als op dit moment. En als je er dan bent ben ik dolgelukkig, dankbaar en ook helemaal gesloopt. Leeg, op. Ik heb alles en meer gegeven. Ik kan niet meer. Ik voel de grote opluchting dat het gelukt is. Ik voel de enorme liefde voor dit kleintje op mijn borst. Maar ik voel me ook leeg. Ik voel ook even niks. Ik kan en wil ook even niks. Hoe kom je bij van zo’n strijd leveren, van zo’n grote gebeurtenis. En wanneer? Want die ruimte is er voor mij niet als ik net mama geworden ben.

En nog ben ik misschien niet bijgekomen. Sterker nog, nu negen maanden later zit ik al maanden in de behandelingen voor herstel. Zowel fysiek als mentaal. Negen maanden later. Er is zoveel gebeurd. Mijn kleine baby is niet meer klein. En hoewel ik de eerste weken echt niet kon geloven dat het zo hard zou gaan, kan ik me nu niet meer voorstellen dat hij zo klein was. Dit mannetje doet zijn naam eer aan. Brenger van het licht en een echte zonnestraal. De liefde die ik voor Ravi voel is allesomvattend. Zo groot, zo volledig, zo heel en compleet. De liefde die ik voel en hem wil meegeven. Liefde. Liefde weer naast pijn. Pijn van het uit elkaar gaan met de vader van Ravi. Ongelofelijk veel pijn. Dat het niet gelukt is. Voor ons niet, maar nu voor Ravi niet. Dat wij voor hem niet papa en mama zijn die samen wonen en zijn. Het zal altijd anders zijn. Liefde. Liefde die niet veranderd. En er altijd zal zijn. Er zal altijd liefde zijn. Ongelofelijk veel liefde.

Als moeder, als vrouw ik ga door zoveel heen de afgelopen negen maanden. En de negen maanden daarvoor. Op dit moment sta ik even stil. Ik kan niet meer rennen. Ik kan niet meer alleen maar doorgaan. Ben ik zo’n powervrouw dat ik het allemaal aanga, of zat ik in de overlevingstand? Misschien een beetje van beide. Wat ik wel weet is dat het veel is, teveel. Ik moet blijven staan als moeder. Maar ik val om als vrouw, als mens. Omdat het soms even niet meer te dragen is. Als ik met Ravi ben schijnt de zon, dit mannetje verwarmt mijn hele hart. Maar ik ben ook moe, moe van het strijden. De strijd die al te lang duurt. Wat van mij is, mag bij mij blijven. Die lieve zonnestraal van mij wil ik een basis van liefde meegeven. Dat hij zich altijd warm en liefdevol gedragen voelt, net als de negen maanden in mijn buik. Dat ik er ben. Maar, nu komen de tranen. Niet altijd kan zijn. Het huis voelt zo stil nu je niet hier bij mij bent. Mijn hart huilt, maar heeft tegelijkertijd nog alle liefde voor Ravi om te stromen. Om te zorgen dat het klopt. En dat ik wat mij te doen staat. Het moet blijven kloppen. Het mag blijven stromen. Om ook weer thuis te komen bij mezelf, mag het weer wat meer vrij gaan stromen. Het is geen makkelijke weg en er zijn genoeg hobbelt te nemen, en rotsen die blijven komen ben ik bang. Maar het komt goed. Ik wil vertrouwen blijven houden dat het goed komt. En ook al is. De liefde is er. Ik mag ook even niet sterk zijn. Het mag ook even teveel zijn. Op dit moment zit ik er middenin, maar ik voel dat er ruimte omstaat het aan te gaan vanuit liefde. Dat ik weer wat dichter bij mezelf mag komen. Dat ik stukken die weer terug komen mag aankijken. Dat ik mag huilen, mag rouwen. Dat ik mag lachen en mag zijn met Ravi. Dat ik even wat ballen die kunnen vallen, mag laten om later weer op te pakken. Dat ik stil mag staan. Om door te gaan. En dat dat niet altijd lukt. Of makkelijk zal zijn. Zolang ik maar weer kan zijn. Vanuit liefde weer mag zijn. Dat ik thuis kan komen bij mezelf in de grote storm. En mijn zonnetje zal blijven stralen.